Atık Materyallerden Kostüm Tasarımı Yarışması

İtiraf ediyorum eve Yaren'in okulundan ilk davet mektubu geldiğinde, fikire çok bayılmıştım ama benim altından kalkacağım birşey değil diyerek yarışmaya katılım için bir cevap vermemiştim. 23 Nisan günü kutlamalarına özel "Atık Materyaller ile Kostüm Tasarım Yarışması" na katılım için velilere gönderilen davette, tasarlanacak bir kostüm ile yarışmaya katılabileceğimiz yazıyordu.

 

Ben tasarım ve dikim işlerinde hiç ama hiç başarılı bir tip olmamışımdır. Düğme bile dikmek benim için felaket bir şeydir. Zaten dikilen düğme de işin sonunda felaket olur :) İşte bu nedenle gelen davete cevap vermek aklımın ucundan hiç geçmedi. Ta ki okuldan arkadaşım beni telefonla arayıp, "Çiğdem, Yaren'le sizi de yazdım, kesinlikle katılıyorsun" deyinceye kadar. Arkadaşlar için boynum kıldan ince deyip tamam dedim. Hadi bir maceraya atılalım o zaman.

 

Ve hızla google, pinterest tarandı. Örnekler, tasarımlar incelendi ve destekçim Annem ile bir tasarıma karar verip çalışmalara başladık. Aslında geri kalanını Annem tamamladı dersem doğruyu söylemiş olacağım. Dediğim gibi düğmeyi bile dikemeyen bir kişi olarak bu işin altından tek başıma çıkamazdım.

 

Materyallerimiz daha çok hediye paketleri ve nalyon poşetler üzerineydi.

İşte hazırlık çalışmalarımız;

Tabii 23 Nisan geldiğinde çok ama çok heyecanlıydık. Birinci olmak gibi hiç düşüncemiz yoktu katılmak bile bizim için çok eğlenceliydi ve çok güzel bir deneyimdi. Kızım da öylesine heyecanlıydı ki anlatamam.

İşte 23 Nisan :)

Podyuma çıkmaya hazırlanırken..

Podyumdayız, çok şaşkın ve heyecanlıyız.

Sonuna geldik, katılım madalyamızı aldık ve çok yorulduk .

Çok ama çok güzel ve emek verilmiş kostümler vardı. Tek kelime ile hepsine bayıldım. Müthiş fikirler uygulanmıştı.


Son olarak tüm çoçuklarımızın 23 Nisan bayramını kutluyorum. Onlar bizim geleceğimiz.

OKUL ZAMANI GELDİ Mİ?

Bir çocuğun annesinden ilk ayrıldığı zamandır okula gitmek. Artık sizden bağımsız olarak zaman geçireceği, bir arkadaş grubu ile bağımsız davranacağı zamanların yaşandığı ilk yerdir.

Bir süredir bizim de bu sürece doğru yaklaştığımızın farkındayım. Şimdiye kadar herşey çok güzel ve rahattı. Anneme gönül rahatlığı ile bırakıyorum. Yaren annemin yanında büyük bir sevgi ve şefkatle zamanını geçiriyor. Annem tüm evinin işini bırakıp oyunsa oyun, parksa park Yaren'in tüm ihtiyaçlarını elinden geldiğince karşılıyor. 

Bizler de hafta içi akşamları uyku saatine kadar, hafta sonları ise tüm gün Yaren'le zaman geçirmek için elimizden geleni yapıyoruz. 

Ama sanıyorum büyüdükçe hayatın akışına uyum sağlamak zorundasınız. Bir süredir Yaren'de, artık bizlerin onun için yeterli olmadığını, arkadaş grupları içinde kalıp farklı aktiveteler yapmak ve yeni şeyler öğrenmek konusunda istekli olduğunu görüyorum. Dışarıya çıktığımızda kendinden büyük olsa bile küçük bir çocuğa "annneeeee bak arkadaş yaşasınnnnnn" diye bağırması da bu yüzden zaten. Sonrası ise malum, Yaren'in sımsıkı sarılan kollarından çocuğu zor kurtarıyoruz. :))

Evde mümkün olduğunca birlikte resim yapmaya, kitap okumaya, top oynamaya veya farklı oyunlar kurgulamaya çalışıyoruz ama o kadar çabuk sıkılıyor ki, üç dakika süren bir aktivitenin ardından ayağa kalkıp "anne başka ne oynayalım" dediği zaman "nasıl yani" diye düşünmeye başlıyorum. "Daha yeni başlamıştık Yaren" ile başlayan cümlem sonlanmadan biz yeni bir oyuna başlamış oluyoruz zaten.

Evet artık farkındayım. Okul zamanımız geldi. İyi bir okulu bulmak zaten en önemli konu biliyorum ama kendimi  Yaren'i bir yere bırakmak konusunda hazır hale getirebilmem en önemlisi. Sanıyorum tam olarak hazır değilim buna.  

Anaokulunun Yaren'e katacağı çok şey olduğunu biliyorum. Beni en çok rahatlatan da bu zaten.Umarım kızım için en uygun olan yeri seçebilirim ve her şey gönlümüze göre olur.